Ile waży najcięższy zawodnik sumo – pełny przewodnik

Najcięższy zawodnik sumo — Emmanuel Yarbrough

Tytuł najcięższego zawodnika sumo w historii, wbrew pozorom, należy do Amerykanina – Emmanuela Yarbrougha. Jego imponująca waga, sięgająca w szczytowym momencie kariery 317,5 kg, zapewniła mu wpis do Księgi Rekordów Guinnessa jako najcięższemu żyjącemu sportowcowi. I choć sumo kojarzy się niemal wyłącznie z Japonią, to właśnie zawodnik z New Jersey zdominował tę kategorię.

W amatorskim sumo Yarbrough mógł pochwalić się licznymi sukcesami: dwukrotnie zdobył tytuł mistrza świata i cztery razy stawał na drugim stopniu podium. Na dohyō (ringu sumo) jego ogromna masa w połączeniu z siłą czyniła go niemal niemożliwym do pokonania – z łatwością wykorzystywał swoje gabaryty, by wypychać rywali poza pole walki.

Poza sumo Emmanuel Yarbrough z powodzeniem uprawiał inne dyscypliny, co świadczy o jego wszechstronności:

• Judo – zdobył brązowy pas.

• Futbol amerykański – grał na pozycji offensive tackle.

• Mieszane sztuki walki (MMA) – próbował swoich sił w tej formule.

Ryuichi Yamamoto — najcięższy japoński zapaśnik

Choć światowy rekord należy do Amerykanina, w Japonii tytuł najcięższego zapaśnika w historii dzierży Ryuichi Yamamoto, znany jako „Yama”. W szczytowym momencie kariery jego waga sięgnęła 270 kg, co do dziś pozostaje rekordem Kraju Kwitnącej Wiśni.

Podobnie jak Yarbrough, Yamamoto po zakończeniu kariery w sumo próbował swoich sił w innych sportach walki, w tym w prowrestlingu i MMA. Jego potężna postura i siła, wypracowane podczas morderczych treningów sumo, okazały się solidnym atutem w nowych dyscyplinach.

Waga w sumo — znaczenie i konsekwencje

W przeciwieństwie do większości sportów walki, takich jak boks czy MMA, w zawodowym sumo nie istnieją kategorie wagowe. Oznacza to, że na ringu (dohyō) mogą spotkać się zawodnicy o skrajnie różnej masie ciała. W takiej konfrontacji każdy dodatkowy kilogram staje się potężnym atutem, który może zadecydować o zwycięstwie lub porażce.

Podstawowa zasada jest prosta: im większa masa, tym niżej położony środek ciężkości. To z kolei przekłada się na ogromną stabilność, utrudniając przeciwnikowi wypchnięcie zapaśnika z ringu lub przewrócenie go.

Osiągnięcie i utrzymanie tak ekstremalnej wagi wymaga jednak ogromnych poświęceń, a specjalistyczna dieta i rygorystyczny tryb życia są w całości podporządkowane budowaniu masy. Niestety, strategia ta wiąże się z poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi, które dają o sobie znać nie tylko po zakończeniu kariery, ale często już w jej trakcie.

Dieta sumo — jak utrzymać wagę?

Za utrzymanie tak ogromnej masy ciała odpowiada specjalna dieta, której fundamentem jest chankonabe – wysokokaloryczny, bogaty w białko gulasz z mięsa, ryb, tofu i warzyw. Spożywany w olbrzymich ilościach, dostarcza energii niezbędnej do treningów i dalszej budowy masy.

Plan dnia również odgrywa kluczową rolę. Zapaśnicy celowo pomijają śniadanie, by odbyć kilkugodzinny, wyczerpujący trening na czczo. Taki wysiłek ma podwójny cel: spowalnia metabolizm i przygotowuje organizm do maksymalnego magazynowania kalorii z pierwszego posiłku.

Po treningu następuje obfity obiad, a zaraz po nim kilkugodzinna drzemka. To kluczowy element strategii – sen bezpośrednio po jedzeniu sprawia, że organizm efektywniej przekształca kalorie w tkankę tłuszczową. Wieczorny cykl wygląda podobnie, a dzienne spożycie kalorii może sięgać niewyobrażalnych 10 000 kcal, co pozwala na dalsze budowanie i utrzymanie ekstremalnej wagi.

Yokozuna — najwyższa ranga w sumo

W sumo najwyższym wyróżnieniem jest ranga yokozuna (Wielkiego Mistrza) – najbardziej prestiżowy tytuł, jaki może osiągnąć zapaśnik. To szczyt kariery, zarezerwowany dla nielicznych, którzy łączą siłę, doskonałą technikę i nienaganny charakter (hinkaku).

Droga do uzyskania tego tytułu jest niezwykle trudna i wymaga spełnienia kilku warunków:

• Dominacja sportowa – kandydat musi wygrywać najważniejsze turnieje (basho), zazwyczaj dwa z rzędu lub osiągnąć wynik uznawany za równorzędny.

• Nienaganna postawa (hinkaku) – zapaśnik musi wykazywać się godnością i charakterem godnym mistrza.

• Zatwierdzenie przez radę – ostateczną decyzję o przyznaniu rangi podejmuje specjalna rada.

Yokozuna to jedyna ranga w sumo, z której nie można zostać zdegradowanym. Ten przywilej wiąże się jednak z ogromną presją: od Wielkiego Mistrza, który przestaje prezentować mistrzowski poziom, oczekuje się dobrowolnego zakończenia kariery. Jako żywy symbol sumo, jego postawa na dohyō i poza nim musi być absolutnym wzorem do naśladowania.

Problemy zdrowotne sumotori

Dążenie do jak największej masy, kluczowe w sumo, ma jednak swoją mroczną stronę – poważne konsekwencje zdrowotne. Ekstremalna waga, nierzadko przekraczająca 150 kg, jest dla organizmu olbrzymim obciążeniem, które nieuchronnie prowadzi do licznych schorzeń.

Do najczęstszych problemów zdrowotnych, z jakimi borykają się sumotori, należą:

• Choroby cywilizacyjne: nadciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2 oraz schorzenia serca.

• Zaburzenia oddychania – ogromna ilość tkanki tłuszczowej nierzadko skutkuje bezdechem sennym, który nie tylko zaburza kluczową dla sportowca regenerację, ale także dodatkowo obciąża układ krążenia.

• Obciążenie układu ruchu – stawy – zwłaszcza kolanowe i skokowe – muszą wytrzymywać ekstremalne przeciążenia. Prowadzi to niemal nieuchronnie do przewlekłych kontuzji, chronicznego bólu i wczesnej choroby zwyrodnieniowej.