Stopień 5 kyū / pas w kolorze zielonym
Wyjaśnienie pojęć
- Juji-ude, shutō, teishō, haishu-uke:
- technika ręczna polegająca na wypchnięciu w przód skrzyżowanych rąk (juji = krzyż). Stosowana jest na trzy strefy, przy użyciu następujących powierzchni kontaktowych: tettsui, uraken, shutō, teishō, haishu. Posiada dwa zastosowania:
- jako technika obronna - blok = nosi wówczas nazwę juji-uke,
- jako technika zaczepna - uderzenie = nosi wówczas nazwę juji-uchi.
- Kakiwake-ude, shutō, haitō, haishu-uke:
- ręczna technika obronna polegająca na skrzyżowaniu rąk pionowo przed sobą, a następnie na silnym rozłożeniu ich w celu rozerwania oburęcznego uchwytu przeciwnika lub zablokowania techniki heiko-zuki albo hasami-zuki. Stosowana jest na dwie strefy: jōdan i chūdan, przy użyciu następujących powierzchni kontaktowych: ude, shutō, haitō, haishu,teishō. Do pozycji wyjściowej - skrzyżowania pionowo przed sobą - przenosimy ręce w dwojaki sposób:
- od dołu = ruchem podobnym do ura-zuki,
- od góry = ruchem podobnym do otoshi-enpi-uchi.
W trakcie egzaminu prezentujemy oba warianty wykonania tej techniki.
- Heiko-zuki:
- pchnięcie oburącz na tę samą strefę w ustawieniu pionowym pięści (heiko = równolegle). Technika ta stosowana jest na trzy strefy w następujących ustawieniach pięści: ura, tate, age, kara.
- Hasami-zuki:
- pchnięcie nożycowe na tę samą strefę (hasami = nożyce). Technika ta stosowana jest na trzy strefy w następujących ustawieniach pięści: ura, tate, age.
- Te-nagashi-uke/Yoko-teishō-zuki/kumade:
- technika ręczna podobna do mawashi-zuki ale wykonywana przy użyciu innych powierzchni kontaktowych: teisho i kumade. Wykonywana jest na trzy strefy: jōdan, chūdan i gedan oraz ma dwa zastosowania:
- jako technika obronna - blok = nosi wówczas nazwę te-nagashi-uke,
- jako technika zaczepna - pchnięcie = nosi wówczas nazwę yoko-teishō-zuki.
W momencie kontaktu dłoń może znajdować się w trzech położeniach: ura, tate, age.
- Gedan-shutō, teishō, haitō-uke, gedan-kake-uke:
- technika ręczna podobna do gedan-ude-uke ale wykonywana przy użyciu innych powierzchi kontaktowych: shutō, teishō, haishu, haitō. Posiada ona dwa zastosowania:
- jako technika obronna - blok = nosi wówczas nazwę gedan-uke,
- jako technika zaczepna - uderzenie = nosi wówczas nazwę gedan-uchi.
- Gedan-kake-uke:
- odmiana wcześniej omówionej techniki polegająca na wykonaniu pod koniec ruchu ugięcia w nadgarstku, którego zadaniem jest kontrolowanie ataku nogi przeciwnika.
- Awase-zuki:
- pchnięcie oburącz na tę samą lub różne strefy w pionowym ułożeniu pięści, przy tułowiu ustawionym prosto.
- Yama-zuki:
- pchnięcie oburącz na tę samą lub różne strefy w ustawieniu pionowym pięści, przy mocno skręconym tułowiu - pozwalającym na zejście z linii ataku przy równoczesnym ataku przeciwnika (nazwa techniki pochodzi od kształtu ideogramu yama = góra). Awase-zuki i Yama-zuki stosowane są na trzy strefy w następujących ustawieniach pięści: ura, tate, age, kara.
- Mae-hiza-geri:
- kopnięcie z grupy mae-geri-waza wykonywane kolanem (hiza = kolano). Posiada dwie odmiany:
- kekomi = wbijające,
- keage = wznoszące.
- Mawashi-hiza-geri:
- kopnięcie z grupy wa-geri-waza wykonywane kolanem po okręgu (hiza = kolano).
- Mawashi-uke:
- podwójny blok okrężny - połączenie czterech bloków: uchi-ude-uke i gedan-ude-uke oraz sukui-ude-uke i soto-ude-uke lub sukui-ude-uke i soto-ude-uke oraz uchi-ude-uke i gedan-ude-uke, wykonywanych z zamkniętymi pięściami (ken) lub otwartymi dłońmi (shu). W trakcie egzaminu blok ten wykonywany jest w pozycji sanchin-dachi 8-razy.
Metoda medytacji - Susokukan = liczenie oddechów
Przy otwartych oczach koncentrujemy uwagę na liczeniu oddechów. Liczymy: wdech - ichi, wydech - ni itd. do dziesięciu, a następnie od nowa.
