Karate-dō a sport
Choć żyjemy w zupełnie innej kulturze, Karate budzi w nas bardzo dużo emocji. Każdy z nas ma inne zdanie na temat Karate. Powodem takiej sytuacji jest ogromna ilość źródeł informacji, z których korzystamy. Kiedy był tylko Sensei i Uke wszystko było proste. Dziś, kiedy do wykorzystania w poszukiwaniu informacji możemy korzystać z telewizji, radia i Internetu, wartość tych informacji również jest inna. Pomimo tego, że wartości Karate nie zmieniły się od pokoleń, współczesne możliwości tworzenia informacji spowodowały, że o Karate powstało wiele nieprawdziwych historii. Zwłaszcza przyczynił się do tego Internet.
Dopiero teraz można zobaczyć jakie spustoszenie zostało dokonane przez ten nośnik informacji w ideałach Karate. Innym czynnikiem wpływającym na tworzenie opinii o Karate jest propagowana forma tej sztuki walki za pomocą filmów akcji oraz Karate w odmianie sportowej. Zwłaszcza ten drugi czynnik, Karate sportowe, wydaje się, że zdominował znaczną większość grup związanych z treningiem, i choć dalekie jest to od ideałów wielu wspaniałych mistrzów, jak chociażby Gichin Funakoshi.
Czy jednak sport w Karate jest dobrym rozwiązaniem? Temat ten przez dziesięciolecia nie doczekał się właściwego opracowania dotyczącego tego zagadnienia. Próby podejmowane jeszcze kilkanaście lat temu spełzły na niczym. A dla osób zajmujących się Karate-dō jest to jedno z najważniejszych zagadnień. Poniższy materiał nie jest jednak atakiem na sport. Jako zjawisko, sport jest jak najbardziej pożądany.
Karate-dō a sport wyczynowy
Zacznijmy jednak od historii. Gichin Funakoshi - uznany za współczesnego ojca Karate - wielokrotnie podczas swoich zajęć przypominał, że Karate jest specyficzną formą aktywności. Z jednej strony służy do rozwoju fizycznego, z drugiej jest także wspaniałym narzędziem do rozwoju umysłowego każdego ćwiczącego. Z biegiem lat treningu pojawia się - prawie u każdego - myśl o sprawdzeniu swoich umiejętności. Formy treningowe, ćwiczone latami, są przecież tylko jakimś wycinkiem starcia - walki (umownej) z przeciwnikiem. Z drugiej strony nie można po prostu wyjść na ulicę i bić kogo popadnie. Wtedy złamałoby się nie tylko zasady Karate-dō, ale także kodeks Bushidō. Karate nie służy agresji (lub "nie atakuje pierwsze") w myśl maksymy "Karate ni sente nashi".
Kiedy przychodzi na myśl możliwość sprawdzenia się, najczęściej wielu ćwiczących wybiera formę sportową Karate. Pomimo, że najczęściej przez wiele lat poznawali Karate od strony tradycyjnej, forma sportowa dodaje im trochę adrenaliny. Niestety, jak zauważył już w swojej autobiografii Gichin Funakoshi, forma sportowa jest daleka od ideałów Karate, jakie zawsze istniały i były fundamentem tej sztuki walki. Zresztą nikt u źródeł Karate nawet nie próbował doprowadzać do konfrontacji, albowiem Karate w mniemaniu ich twórców służyło do "zabicia" przeciwnika w jak najprostszy i najkrótszy sposób zgodnie z zasadą "minimum wysiłku - maksimum efektu". Stąd do konfrontacji dochodziło bardzo rzadko i to w dodatku tylko wtedy, kiedy walka miała rozstrzygnąć ważną kwestię. Innymi słowy mówiąc, kiedy walka posiadała powód dla jakiego miała być stoczona.
Wielką zmianę do zagadnienia "walki" wniosła praca największego z autorytetów Karate - Gichin Funakoshi. Jemu pierwszemu udało się połączyć wartości japońskiego Bushidō z Karate, w wyniku czego pojawiła się nazwa Karate-dō. Głównym celem w Karate-dō stało się "doskonalenie się", czyli temat, który bardzo silnie zakorzeniony był w mentalności i kulturze japońskiej.
Kiedy w Karate-dō pojawiła się komercja, uznana została przez najstarszych Sensei największą chorobą dla tej sztuki walki. Warto przypomnieć, że Gichin Funakoshi był przeciwnikiem formy sportowej Karate. Pomimo dużych nacisków nawet swoich czołowych uczniów i instruktorów - głosił, że Karate w formie sportowej wypaczy istotę i główny cel Karate-dō. Już trzy miesiące po jego śmierci pierwsze zawody zorganizował najstarszy z uczniów Masatoshi Nakayama.
1 2 3 > ostatnia »
