Karate a Karate-dō
W 1901 roku, w czasie wizytacji pełnomocnika rządu japońskiego do spraw szkół, odbył się pokaz Karate-dō, który wywarł na pełnomocniku ogromne wrażenie, co spowodowało wydanie pozytywnej opinii dla Ministerstwa Edukacji o zdrowotnych i wychowawczych aspektach Karate-dō. W 1912 r. i w 1921 r. dochodzi do kolejnej prezentacji japońskim przedstawicielom władz.
W 1917 roku w Kyōto i w 1922 w Tōkyō sensei Gichin Funakoshi (na zdj.)(*), uczeń mistrzów Yasutsune Azato i Yasutsune Itosu, przedstawił Karate na terytorium Japonii. Sztuka walki z Okinawa zyskała akceptację profesora Jigoro Kano - twórcy systemu walki Judō. Pierwszego Japończyka, członka Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. W ślad za mistrzem Funakoshi wyruszyli następni instruktorzy z Okinawa, którzy zajęli się nauczaniem Karate. Powyższe fakty kończą pierwszy etap kształtowania się Karate-dō.
Drugi kończy umownie II Wojna Światowa. Trzeci etap, trwający do dziś, charakteryzuje się niezwykłym dynamizmem, dużym zapotrzebowaniem na sztuki walki (Karate, Judō, Jūjitsu, Aikidō, Teakwondo, Kung-fu i inne) oraz kulturę i wartości Dalekiego Wschodu. Rozwój technologii elektronicznej potęguje to zainteresowanie, przybliża i zapoznaje z historią, kulturą, mentalnością azjatycką. Współcześnie Karate rozwija się i jest trenowane jako Karate-dō, samoobrona oraz Karate sportowe.
Karate-dō w wymiarze praktycznym opiera się na Karate. Jest jej fundamentem. Dlatego też tak bardzo trudno zdefiniować Karate-dō, gdyż pod tym względem są bardzo do siebie podobne. W szerokim ujęciu Karate-dō to "droga życia" dbałości o przestrzeganie, zachowanie i poszanowanie tradycji oraz innych ludzi . Karateka nie jest bezwolną maszyną do walki, choć w sytuacji zagrożenia jest w stanie bez wahania użyć swoich umiejętności. Celem nadrzędnym nie jest obezwładnienie napastnika, ale indywidualna przemiana każdego ćwiczącego.
Ta swoista ewolucja polega na nieustannym doskonaleniu się w oparciu o trening Karate oraz wartości, tradycję i zasady, które ze sobą niesie. Ma to służyć rozwojowi posiadanych możliwości fizycznych, umysłowych i duchowych. Dzięki temu karateka jest w stanie lepiej rozumieć otaczający go świat i ludzi. Dzięki temu potrafi budować właściwe relacje między sobą a środowiskiem, w którym egzystuje.
Karate jako samoobrona, wykorzystuje najskuteczniejsze techniki do obezwładnienia agresora. Stosowana do szkolenia oddziałów specjalnych, służb mundurowych, agentów ochrony. W zasadzie tradycja, wartości, ceremoniał i historia Karate w tym aspekcie są zagadnieniami nieistotnymi. W takim ujęciu skuteczność treningu Karate postrzegana jest poprzez pryzmat skuteczności w samoobronie lub walce treningowej zbliżonej możliwie najbardziej do walki realnej. Element rywalizacji sportowej w Karate występuje w zasadzie w każdym stylu jako element szkoleniowy, skierowany szczególnie do młodzieży. Wydaje się, iż nic w tym złego jeśli zajmuje to pewien marginalny procent szkolenia karateki. Istnieją jednak szkoły Karate, gdzie sport jest sprawą nadrzędną. Ta forma Karate, nazywana popularnie Karate sportowym jest ukierunkowana na rywalizację sportową, gdzie wynik sportowy jest wykładnią mistrzostwa.
Treningi prowadzone są tylko pod tym kątem. Ze względów regulaminowych zawodnicy najczęściej specjalizują się i stosują zaledwie kilka technik. Są one dobierane na zasadach bezpieczeństwa oraz skuteczności i widowiskowości w walce sportowej. Sprawia to, iż większość pojedynków jest bardzo podobna do siebie, według określonych schematów prowadzących do zdobycia zwycięskich punktów. Przez to czasami bardzo trudno jest rozpoznać, jaki styl lub szkołę prezentują poszczególni zawodnicy. W trakcie procesu treningowego jest bardzo mało czasu na tradycję, historię karate, kształtowanie ducha. Wraz z dojrzewaniem trenujących, upływem lat, które stają się przeszkodą w odnoszeniu sukcesów z młodszymi zawodnikami sprawia, iż część karateków powraca do źródeł odkrywając na nowo sens Karate-dō.
W Karate-dō Tsunami Renmei zajmujemy się jedynie formą Karate-dō, choć nie negujemy innych form uprawiania Karate.
(*)Gichin Funakoshi - jedna z najbardziej znanych fotografii wielkiego mistrza i nauczyciela.
