Karate a Karate-dō
"Karate ni sente nashi"- Karate nie atakuje pierwsze. Ta stara okinawańska maksyma dość dobrze oddaje ducha Karate-dō. Wyrosła na Okinawie, zamieszkanej przez społeczność kochającą wolność i pokój. Wyznawana przez naród, który nigdy w swojej historii nie prowadził wojen zaborczych, poza swoimi granicami, choć wielokrotnie najeżdżany i niszczony przez agresorów. Wspomniana maksyma ukazuje genezę powstania Karate i Karate-dō. Powstały one nie z chęci niszczenia wroga, ale z pragnienia ochrony życia własnego lub innych. Jest to bardzo istotny element Karate-dō, który zasadniczo odróżnia od innych sztuk walki. Definicje pojęć Karate (jap. pusta ręka) i Karate-dō (jap. droga pustej ręki) zawierają wiele wspólnych elementów, gdyż wywodzą się z tego samego źródła.
Przygotował Robert Kwiecień
Choć nazwy brzmią podobnie - Karate i Karate-dō - to jednak to, co je różni - jest sprawą zasadniczą
Karate jest systemem walki powstałym w dalekiej przeszłości, w burzliwych czasach na Okinawie. Tworzone w tajemnicy, doskonalone w odludnych miejscach wyspy, doprowadzone zostało do niezwykłej skuteczności. Niezbędne do walki z przeciwnikiem na śmierć i życie rozwijało się w kierunku jak najszybszego unicestwienia wroga. Ćwiczący tę sztukę walki doskonale znali anatomię człowieka. Systematyczny trening doprowadzał ciało adeptów Karate do niezwykłej sprawności.
Precyzja wykonywanych technik służyła ochronie życia własnego lub innych. Użycie posiadanych umiejętności było ostatecznością. Nauczający i ćwiczący Karate pod tym względem byli bardzo rygorystyczni. Wraz z nastaniem w Japonii ery Meiji w 1868 r. , stary ustrój feudalny oparty na rządach shogunów uznany został za przestarzały. Rozwiązaniu uległa klasa wojowników, doszło do detronizacji króla Okinawy.
Armia japońska uległa reorganizacji na wzór wojsk krajów zachodnich oraz wyposażona została w nowoczesną broń palną. Nie bez znaczenia pozostawało to dla rozwoju Karate. Nadal ćwiczono je w tajemnicy, gdyż władze japońskie uważały je za przejaw zacofania oraz tradycji starego feudalnego ustroju. Trudno powiedzieć jaki wpływ na rozwój Karate miał jego konspiracyjny charakter. Faktem jest, iż doszło do ewolucji starej sztuki wojennej i dostosowanie jej do nowych czasów. W czasie gdy Karate przestało być sztuką typowo militarną zaczęło się rozwijać w kierunku systemu edukacyjnego, zawierającego elementy samoobrony oraz metody kształtowania postaw i charakteru ćwiczących. Oprócz umiejętności walki niosło ze sobą wartości wychowawcze.
Kiedy Karate traci na znaczeniu, jako militarna sztuka walki i ewoluuje w kierunku świadomego oddziaływania na charakter ćwiczących, w tym momencie mówimy o narodzinach Karate-dō (jap. droga pustej ręki). Współcześnie wszyscy eksperci zajmujący się historią sztuk walki uznają mistrza Yasutsune Itosu (*) za ojca Karate-dō. Jego postawa oraz oddanie sztuce walki doprowadziły do realizacji jego marzenia, wprowadzenia Karate-dō, jako formy "kultury fizycznej" do szkół na Okinawa.
(*)
Zdjęcie przedstawia mistrza Itosu w towarzystwie sensei Ikeda (Takehiko, Judo), pracownika szkoły Okubo (Shuhachi) oraz uczniów judo i kendo. Zdjęcie zostało wykonane w 1909 lub 1910 roku w Pierwszej Szkole Średniej Prefektury Okinawa i jest to obecnie jedyne zdjęcie przedstawiające mistrza Itosu. Przez długi czas zdjęcie było w posiadaniu pana Kinjo Hiroshi. W 2005 roku Kadekaru Toru, pracownik Okinawa Kencho Shiryoshitsu (urząd zajmujący się badaniem historycznych dokumentów), zbadał i potwierdził autentyczność zdjęcia. Obecnie zdjęcie znajduje się w Okinawańskiej Bibliotece Prefekturalnej.
